Non Debían Medrar

Sobre Non Debían Medrar de Manuel Lueiro Rey

«Non Debían Medrar» é unha desas novelas curtas que se len nunha tarde pero que deixan pegada. Manuel Lueiro Rey recolle nela a infancia dun neno na Galicia rural de mediados do século XX, e faino con tanta delicadeza que cada páxina cheira a herba mollada e a pan acabado de facer. O libro non conta unha gran aventura, senón o pequeno milagre de medrar entre xogos, silencios e a natureza que todo o envolve. O protagonista descobre o mundo cos sentidos, e a través del o lector volve a ese tempo en que todo era posible e as feridas aínda non escocían.

O título é unha declaración: non deberiamos medrar, porque ao facelo algo se perde. Pero Lueiro Rey non cae na nostalxia melancólica; escribe cunha sensibilidade que agarra o lector pola man e o leva a un lugar onde as palabras galegas soan como deben. Cada capítulo é como un cadro impresionista, con escenas que quedan gravadas: a horta, o río, as persoas maiores que pasan deixando consellos ou mitos. Un libro que fala da perda da inocencia, pero tamén da beleza de ter vivido ese tempo.

Merece a pena lelo porque é unha xoia da narrativa galega, accesible e profunda ao mesmo tempo. E si, podes lelo e descargalo de balde, o que sempre vén ben para descubrir a un autor que merece moito máis eco. Se nunca liches nada de Lueiro Rey, esta é a porta perfecta para entrar nun mundo que parece estar ao lado da casa, agardando que o volvas visitar.